Mijn steen en ik

"Ga maar lekker dromen van een mooie vakantie", zei de verpleegkundige met het narcose kapje in haar hand. Ik dacht, vakantie? dat is zo ongeveer het laatste waar ik nu aan kan denken. Ik ben bezig met die hele voorstelling waarin ik de hoofdrol lijk te spelen.

Nadat ik mijzelf vanaf het ziekenhuisbed op het toneel moest wurmen lig ik in mijn blote reet op een tafel die ophoudt bij mijn billen en zie aan beide kanten beensteunen. Ik bid dat ze mijn benen daar pas in gaan leggen als ik onder zeil ben. "Waar ga je naar toe?" gaat ze verder. "Naar een tropisch eiland?" "Nee" zeg ik "Veel te warm, enge beestjes en ik zou me dood vervelen." Maar deze dame is niet voor één gat te vangen en gaat door; "Op wintersport dan? lekker skiën?" "Nee hoor, ook niet" zeg ik al een beetje wazig. De arts komt binnen. Een jonge Duitse vent die Behrendt heet. Ik noem hem in mijn hoofd steeds Dokter Bernhard omdat zijn naam daarop lijkt, en omdat hij praat als Prins Bernhard. Hij zegt dat hij die steen is even goed te grazen gaat nemen. Ik dank hem dat hij vandaag toch nog even tijd voor me heeft gemaakt. Dan verdwijnt hij weer. De verpleegkundige blijkt niet van opgeven te weten en vraagt waar ik dan op vakantie zou willen. "Een mooie stad" zeg ik, en ik zie oude straatjes, kleurrijke winkeltjes en gezellige terrassen met fijne cocktails voor me en net als ik haar deelgenoot wil maken van mijn reis duwt ze dat kapje op mijn giegel en ben ik weg.

In Januari kreeg ik die druk op mijn blaas. Een continue gevoel dat ik moest plassen maar als ik dan ging, kwamen er drie druppels. Een blaasontsteking, concludeerde ik. Veel drinken, van die gore cranberries en vooral thee en water, dan plas ik het er wel uit. Dacht ik... 

Maar het ging niet weg, dus ben ik mijn plasje weg gaan brengen. Na de kweek ontdekten ze een bacterie. Dus antibiotica. Nou, chop chop, kuur erin en klaar is Klara. Dacht ik...

Want de bacterie wilde niet weg. Ik had inmiddels een band opgebouwd met de assistente die bij mijn 5e plasje opmerkte dat ze het nu wel genoeg vond. Ik begon aan mijn derde antibioticakuur, een motherfucker eerste klas. Ik was er beroerd van en moest oppassen dat ik mijn pezen niet liet afscheuren, want dat kon met dit spulletje. Na een week belde de huisarts dat de bacterie weg was. Maar hoe dan? Want die druk, en inmiddels pijn op mijn blaas was er nog steeds. Hij besloot om foto's  en echo's van mijn buik te gaan maken. Twee weken later kon ik terecht in het ziekenhuis. 

Maar die heb ik niet gehaald want in diezelfde week kreeg ik de moeder aller pijnen. Ik werd rond 5 uur wakker en had pijn in mijn zij. Oh oh, dacht ik, dit is niet goed. De pijn nam rap toe en ik kon niet meer liggen, zitten, staan, niks! Ik liep en liep en pufte alsof ik op het punt stond om te bevallen. Ik kon alleen maar denken; volhouden tot 8 uur, dan kan je de dokter bellen. Met vooruitschrijdend inzicht vraag ik me nu af waarom ik in hemelsnaam de huisartsenpost niet heb gebeld. Ik ben al kreunend gaan douchen en heb me aangekleed. Even voor 8 uur kwam Arjan beneden en kermend heb ik hem uitgelegd wat er aan de hand was. Ik kon inmiddels nog amper praten maar belde de huisarts. Of ik om 11 uur even langs kon komen? WTF, "Nee!" riep ik uit, dat kan echt niet, ik verga van de pijn!" De assistente overlegde met de huisarts en ik kon om 9 uur komen. Ik stemde toe. Nog een uur! Ik wist niet waar ik het zoeken moest. We waren er veel te vroeg en ik loop en puf door de gang en wacht op mijn beurt. Opeens bedenk ik dat ik een afspraak heb op kantoor en ik vraag Arjan om mijn collega te bellen zodat zij mijn afspraak kan afbellen. Mijn huisarts komt en ziet wat er aan de hand is en hij trekt meteen zijn morfine spuit. "Jij hebt naar mijn idee een niersteenaanval" zegt hij. Hij was ook niet gerust over mijn darmen want die hele buik was onrustig en geïrriteerd. Darmhernia niet uitgesloten. "Ik stuur je naar het ziekenhuis."

Hij heeft mij samen met Arjan naar de auto gesleept want ik kon amper nog functioneren door de pijn. Ik bedacht me dat ik liever drie dochters baar dan deze hel. In het ziekenhuis heb ik gedurende de dag morfine gekregen en om 16:00 uur was die pijn eindelijk onder controle. Ik werd opgenomen en dokter Bernhard kwam aan mijn bed. Ze hadden een niersteen gevonden op de scan, deze zat tegen mijn blaas aan. Mijn linker nier was gezwollen doordat de urine niet goed verwerkt kon worden. Mijn darmen waren in orde, maar dat was wel een lastige puzzel geweest omdat ik nogal wat organen mis (Blinde darm, Galblaas, baarmoeder en natuurlijk die bypass) en de rest een eigen leven is gaan leiden. Morgen kijken we verder.

Ik kwam de nacht goed door en in de ochtend kwam dokter Bernhard met drie opties: 

1. We wachten onder begeleiding van medicatie hier in het ziekenhuis af of ik die steen er zelf uit ga plassen.

2. We gaan meteen opereren, maar het zou zonde zijn van de pijn en ongemak als je hem ook zelf uit kan plassen. (en dat verwachtte hij...)

3. Ik mag naar huis met medicatie en plas dat ding er thuis uit. 

Ik koos voor optie 3. Hup, zelf ff plassen en klaar. Dacht ik...

Maar het kreng wilde er dus niet uit. Omdat ik maar voor 5 dagen pijnmedicatie mocht hebben (vanwege de bypass) belde ik maar weer. Dokter Bernhard belde mij 's avond terug. Hij had voor de volgende dag een gaatje in zijn operatie schema. Ik kreeg instructies mee en zo geschiedde. 

Aan het eind van de dag had ik al bijna het leven gelaten door de hongerklop maar werd ik dus eindelijk gehaald om op vakantie te gaan. 

Ik werd wakker op de uitslaapkamer en voelde een enorme druk op mijn blaas. Huh, nog steeds? "Er is een katheter geplaatst tussen je nier en je blaas." werd mij uitgelegd. Deze wordt later weer verwijderd. Ik kreeg een bakje met mijn steen. "Is dit de steen?" vroeg ik met dubbele tong. "Wat een kleintje!" "Ja, dat zo'n klein dingetje voor zoveel ellende kan zorgen..." zei de verpleegkundige. In mijn hoofd had ik er al een stevige kei van gemaakt.

Het was al laat, 18:00 uur inmiddels, en ze waren aan het bellen om te vragen naar welke afdeling ik zou moeten. De uitslaap vond dat ik naar chirurgie moest, want ik was pas net wakker en moest nog wat vocht vanwege mijn lage bloeddruk. De pijn was ook nog niet helemaal controle. Maar omdat er in het verslag stond dat zodra ik geplast zou hebben, ik naar huis mocht, werd ik door de dagbehandeling opgehaald. Om half 7 kwam ik daar aan en kreeg ik te horen dat ze om 19:00 uur gingen sluiten. Vervolgens koppelt ze het extra vocht af, want dat heb ik niet meer nodig en zegt ze dat mijn infuus er zo uitgehaald zal worden.

Stel je even voor:  Ik lig daar nog helemaal wappie van de narcose en probeer te verwerken wat er gebeurt. Ik vraag nog of mijn man gebeld is, maar daar weet ze niks van. Met gods gratie wil ze mijn telefoon wel zoeken in mijn tas. Ik bel Arjan en zeg dat hij met gierende banden moet komen want de afdeling gaat zo dicht. Ik heb net gebeld en na een minuut zijn Arjan en Isa er al. Dat klopt natuurlijk niet maar dat komt waarschijnlijk door de drugs. Isa en Arjan helpen mij aankleden en mijn infuus wordt verwijderd. Ik krijg nog een pilletje mee tegen blaaskrampen en toedeloe.

Maar goed, ik ben thuis en dat is ook lekker.

Ik heb de  dagen daarna veel last van die katheter maar gelukkig wordt ik al snel gebeld om een afspraak te maken om het ding te verwijderen. Anderhalve week later mag ik me melden en gisteren is het ding verwijderd. Dat was ook geen pretje maar als je eenmaal een niersteenaanval hebt ervaren, valt alles mee. En dan ga ik er nu toch echt van uit dat het gesodemieter klaar is!  Ik ben nog moe en slapjes en moet even de tijd nemen om te herstellen maar dan kunnen we weer gaan met die banaan. Ik denk dat ik een vakantie ga boeken. Naar een leuke stad.