En dan eerst even mijn dagelijkse klaag-momentje; het zal je niet verrassen, maar ik heb me toch een partijtje slecht geslapen. Omdat het bloedheet was op de kamer had ik de ventilator naast het bed gezet. Dat ding blies recht in mijn giegel maar dat was best lekker bij het in slaap vallen. 1,5 uur later werd ik bijna hyperventilerend wakker omdat ik er blijkbaar nogal raar van ging ademen. Ik heb dat ding verplaatst en toen ik weer in slaap lag te vallen begon mijn reisgenoot te shaken. Net zoals honden doen in hun slaap. Hij maakte er nog net geen kleine blafgeluidjes bij. Ik heb hem een paar duwtjes gegeven en toen werd hij weer rustig. Daarna zijn we beiden nog regelmatig wakker geworden door het slechte kussen, de warmte die nog steeds in de kamer hing en het bed waarin we elke beweging van de ander voelde. Maar goed, als dit alles is waar ik over te klagen heb, heb ik het lekker voor elkaar.
Goed, over tot de orde van de dag. Omdat we zo lekker vroeg op waren en bijna fris en fruitig, gingen we nog even de stad in om een vers broodje te scoren. Ik kies een chocolade croissant en Arjan een appelflap. Je kan dag maar beter feestelijk beginnen.
Vandaag gaan we naar München, dat is 2 uur rijden, dus een uitgelezen kans om eerst naar Dachau te gaan. Het voormalig concentratiekamp heeft zoveel impact op ons gemaakt dat ik ervoor gekozen heb om hier een aparte blog over te maken. Het voelt niet als passend om tussen alle vrolijke vakantie kiekjes de foto's van de gruwelijkheden te plaatsen.
Na ruim 2 uur stappen we weer in de auto en moeten we weer even schakelen naar vakantie modus. Op naar München!
Ik heb online ingecheckt en heb nog wat extra's geboekt voor deze bestemming. Daar heb ik me gewoon op zitten verheugen. Er ligt een polaroid camera klaar op de kamer! Deze kan ik meenemen als we op pad gaan. Hoe leuk! Ook hebben we dit keer wel een ontbijt gereserveerd. Niet omdat we zo graag ontbijten maar omdat we daarvoor naar een lokale ondernemer moeten die ons een feestje beloofd. Dat vind ik dus grappig en gewoon gezellig.
We nemen een afslag te vroeg en komen per ongeluk langs het stadion van FC Bayern München, ach, dan hebben we die ook maar meteen meegepikt. Arjan is overigens niet echt te spreken over deze club. "FC Hollywood" worden ze onder de supporters ook wel genoemd. Veel geld en pracht en praal. Arjan is van "het echte volk met de poten in de klei." Niet lang daarna, als we dan echt aankomen zien we al meteen de schoonheid van deze stad. Prachtige gebouwen en veel reuring en gezelligheid. Wij wonen in een leuke buurt, stellen we vast. Veel gezellige winkeltjes en terrassen. Daar houden wij van. We zijn 10 minuten te vroeg en kunnen de kamer nog niet in. Het gaat allemaal digitaal en de digitale sleutel in de app wordt pas geactiveerd als het precies 14:45 is. Dat is wat lastig want we moeten heel nodig naar de wc. We huppelen en wiebelen maar als we dan eindelijk naar binnen mogen zien we weer een leuke kamer. De camera hangt klaar en er hangt nog meer leuks aan de muur. Ons bed staat op een podium en we hebben weer een leuk zitje.
Maar als ik de camera pak zie ik dat hij leeg is. Potverdorie! (Ik zei eigenlijk iets anders...) Ik app het hotel om dit te vertellen. Ik krijg meteen antwoord en ze zeggen dat ze een oplossing gaan bedenken. We hebben geen zin om daarop te wachten en gaan zonder polaroid op pad.
De metro (we hebben dit keer een app gedownload en daar kaartjes aangeschaft. Scheelt een hoop zwart-rijden-stress) is een paar minuten verderop en we zijn binnen een poep en een scheet op de Marienplatz. We kijken meteen onze ogen uit. Indrukwekkende gebouwen en torens. Vooral torens. We lopen verwonderd door de stad en zien vele kleine winkeltjes met broodjes en worsten. En net als ik aan mijn klaagzang begonnen ben over het gebrek aan kaas hier in Duitsland zie ik in mijn ooghoek een iniemini kaaswinkeltje. Ik proef een verrukkelijk Duits bergkaasje en schaf hem meteen aan. Mijn ultieme snackje voor onderweg. Dan is het nu toch tijd om even neer te ploffen. We hebben al de nodige kilometers gemaakt vandaag en de voeten beginnen te protesteren.
We kiezen een terras en een ongeduldig ogende ober vraagt ons wat we willen eten. Nou, eerst even een drankje als je dat goed vindt. Hij humt wat en geeft ons een kaart. Het is niet de vrolijkste snuiter maar hij draagt een lederhose en hij heeft vast een zwaar weekend gehad. We krijgen onze drankjes en omdat de trek toch wel toeslaat willen we alsnog een hapje bestellen. We wenken hem maar hij negeert ons. "Eikel" zegt Arjan die met zijn rug naar de man zit en niet ziet dat hij gewoon achter hem staat. De man draait zich om en zegt "wat zegt u?" Oeps! Arjan lacht schaapachtig en doet zijn bestelling. De man schenkt ons zowaar een glimlach. De wijn word duur geschonken in Duitsland, minstens een tientje per glas!
We krijgen tips binnen van jullie over waar we lekker kunnen eten. Leuk! Van Franca krijgen we de tip om de Residenz te gaan bekijken. Daar zijn we dichtbij, dus hup, op pad. Ik had toch echt geplast toen we bij het terras vetrokken maar ik sta alweer op knappen. We zoeken een openbaar toilet, maar kunnen die niet vinden. Inmiddels moet ik nu toch echt gaan anders houden we het niet droog hoor. Arjan krijgt er ook stress van. Dan duik ik een horecazaak in en doe ik net alsof ik van het terras kom, anders moet ik weer tien euro betalen voor een drankje. Wat een opluchting! We komen bij de Residenz en kijken weer ons ogen uit. Wat is het hier wonderschoon! Genietend van al het moois moet Arjan nu opeens nodig plassen. Wederom geen toiletten in de buurt. Hij ziet een paadje dat leidt naar een flink bebost stukje, neemt een sprint (met het kaasje nog in zijn hand) en duikt de bosjes in. Ik zie hem niet meer, maar er lopen twee jongens richting het paadje en ik zie ze beiden zijn richting opkijken. Aan het eind van het paadje verschijnt een vrouw en als Arjan uit die bosjes komt zetten staat ze hem verbluft aan te kijken. Ik pies bijna weer in mijn broek. Maar goed, de blaas is leeg! We besluiten dat we toch terug gaan naar ons buurtje om te gaan eten zodat we daar de buurt ook nog kunnen verkennen.
We gaan nog even naar onze kamer en vinden daar een doosje met de foto-plaatjes, of hoe je die dingen ook noemt. Leuk! Kan ik toch nog aan de slag met dat ding en ik neem het mee naar buiten. In onze straat stikt het van de terrassen en we schuiven aan bij een Italiaan. Wij eten het liefst elke dag pasta, no problemo. We krijgen een heerlijk bord met spaghetti scampi en smullen ervan. We maken onzin foto's met dat ding maar hebben er dikke pret mee. Als we hebben afgerekend en een leuke fooi hebben gegeven krijgen we van de vriendelijke ober nog een fijne limoncello. Na het eten besluiten we te gaan kijken waar dat ontbijt-restaurant zit en we wandelen door de gezelligheid met heerlijk zomeravond-weer. We zijn een beetje melig geworden van dat laatste shotje limoncello en Arjan doet een huppeltje in München. Ik maak er een filmpje van en stuur het naar onze meiden. Samen met een polaroid van onze voeten. Wij hebben daar lol om omdat we weten dat die meiden een voeten-fobie hebben. Onze ontbijtplek blijkt een heel eind verderop te zijn. Morgen de auto maar voor de deur parkeren, dan kunnen we daarna meteen door naar Salzburg. We wandelen weer rustig terug en besluiten dat we nog een keer terugkomen in München.
Het is laat, ik heb geen tijd meer om mijn stukje te tikken, dat doe ik morgen in de auto wel.
Conclusie München: Wat een heerlijke stad! Prachtig, gezellig, bruisend en hip. "Hadden we hier ook maar 2 dagen geboekt."
Voetbalclubs: FC Bayern München en TSF 1860 Munchen
