"klaag in alle vrijheid,
dan ben je het maar lekker kwijt"
Mariska Berghorst-Janssen
Als je beiden een zittend beroep hebt, bewegen de laatste jaren geen prioriteit had, je bovendien ook geen 18 meer bent en opeens meer dan 60.000 stappen in 4 dagen maakt, dan gaat blijkbaar je lichaam tegen je praten. "Hé, doe is even normaal man!" Lijkt het te zeggen. We hebben spierpijnen en de gewrichten kraken. We zijn ook wat aan de vermoeide kant. Maar hé, wel al beter geslapen vannacht!
De kamer was te warm, geen airco en geen ventilator. Geen koelkast. Geen waterkoker of koffieapparaat. Zelfs geen vuilnisbakje. Verder wel goede communicatie en dat ontbijt is ook goud!
Op vertoon van de voucher in de app krijgen we een tafeltje in het restaurant. We worden vriendelijk geholpen en we bestellen ons ontbijtje. Arjan gaat voor de wentelteefjes en ik kies iets met kaas en ei? Ik weet niet precies wat ik moet verwachten maar dat zien we zo wel. Tot mijn verrassing krijg ik een tosti en die smaakt me toch een partijtje goed. Ik geniet ervan. De eieren zijn echt teveel, die krijg ik niet op en ik neem de andere helft van de tosti mee in een servet, voor onderweg. Arjan geniet er ook van en de thee is al net zo lekker.
We vertrekken tevreden. Op naar Oostenrijk. In de auto doe ik alle administratie. Mijn stukje afmaken en plaatsen, de route bepalen en de incheck instructies doornemen. Het is maar 1,5 uur rijden en al gauw komen de bergen in zicht. Als we Saltzburg inrijden oogt het vrij chaotisch. Wel zien we al prachtige gebouwen verschijnen en huizen op bergen. Het hotel is goed te vinden. We zijn een uur te vroeg en we mogen vast inchecken maar nog niet in de kamer. Dan eerst maar even naar de stad wandelen.
Het is druk, we worden steeds bijna aangereden door fietsers omdat het ons nog niet helemaal duidelijk is wat voetpad en wat fietspad is. We komen in de oude binnenstad en de pracht en praal schitterd ons tegemoet. Maar er staat wel veel in de steigers en op veel plekken staan kranen en graafmachines.
Ik weet niet goed hoe ik het moet beschrijven maar dit een rare stad. Vele straatjes en pleinen en als je denk dat je ergens al bent geweest dan verschijnt er opeens een fantastisch mooi monument. Als we dan vervolgens ergens inslaan waarvan we denken dat we daar nog niet geweest zijn, staan we weer op een plek die we al gezien hebben. We snappen er geen reet van en zijn helemaal in de war maar dat is ook wel weer grappig.
Er zijn veel leuke winkeltjes met niet zulke leuke prijzen, maar ook een enkele betaalbare winkel waar we een deurmat kopen die we niet konden laten liggen. En er is een heuze kerstwinkel! Speciaal voor Peter op de foto gezet. We verdwalen nog even lekker door en raken dan toch echt lichtelijk uitgeput. Onze spieren laten het afweten en we overwegen om ons volgend jaar op te geven voor een georganiseerde reis met de Zonnebloem. We gaan terug naar het hotel om even op te frissen en bij te komen.
Mozart hangt boven ons bed en de gordijnen zijn een waar schilderij. En dan de badkamer...ik hoor Arjan hard lachen als hij de badkamerdeur opendoet. "Maris, ze hebben rekening met je gehouden hoor!" zegt hij. Er staat een douchestoel, een verhoogd toilet en er zijn beugels. Tssss
Nadat we weer wat energie hebben getankt gaan we weer terug naar de stad en lopen we langs het water waar het prachtig is. Na verschillende dwalingen kiezen we een terras. We bestellen wat te drinken en komen er al snel achter dat er hier alleen taart te krijgen is. Oké, dan zoeken we zo wel weer verder naar een hapje. Arjans biertje komt met een bijzonder smal glas maar smaakt er niet minder om.
We kiezen hierna voor de Mexicaan en eten een heerlijke maaltijd. Na het eten besluiten we weer terug te lopen en wederom kunnen we de weg naar huis niet meteen vinden. We doen nog even een beklimming en komen uiteindelijk toch de binnenstad weer uit.
Thuis gekomen storten we op het bed neer en kijken we onze favoriete detective. Ik heb niet eens meer de puf om mijn stukje te tikken. Gianni belt en we spreken af hoe we het gaan doen als we vrijdag in Olomouch aankomen. Op dat moment begint het te donderen en stormen. Gianni merkt op dat die donder en bliksem ons lijkt te achtervolgen. Nou inderdaad!
We kijken ernaar uit om elkaar te zien!
Ik geniet van mijn jasmijn thee die ik in München heb gekocht, we kijken Oostenrijks nieuws en hebben een discussie of het decor zo slecht is of dat de nieuwslezer nou echt één arm heeft. Ik besluit om morgen in de 3 uur durende rit naar Wenen mijn opstel te schrijven.
conclusie Salzburg: Een chaotische, prachtige, rare, verbluffende, verwarrende stad.
voetbalclub: Red bull Salzburg (note van Arjan: Red bull is kut)
