Dwars door de stad rijden van de Mitte naar Kreuzberg. Het oorbellen winkeltje. In de drukke straat spring ik snel uit de auto en Arjan rijdt hem even naar een rustig plekje. Als ik binnenkom staat er iemand anders dan gisteren achter de toonbank. Maar ze zegt meteen "you forgot your earrings" Pfff wat een opluchting! De dame van gisteren had haar al verteld dat ik ws. nog wel langs zou komen. Ik krijg mijn bellen en huppel vrolijk weer naar de auto.
Dan kunnen we nu echt afscheid nemen van Berlijn. We hebben een reis van 3 uur voor de boeg naar Hannover. Maar voordat we op de snelweg komen krijgen we vanuit de auto nog een mooi stukje Berlijn te zien.
Na 1,5 uur is het wel weer eens tijd voor een plasje. Samen gaan we naar binnen maar bij de wc's doen de poortjes het niet met een bankpas. We hebben geen zin om terug naar de auto te gaan om munten te halen en er staat verder niemand, dus kruipen we stiekem onder de poortjes door. Als we toch al aan belletje lel doen, kunnen we ook wel ergens naar binnen snieken.
We hebben veel Stau onderweg en de rit is saai en duurt lang. Als we dan eindelijk in Hannover aankomen valt mij vooral de mooie wolkenlucht op. Wij hebben het niet zo met deze stad. We zijn er eerder geweest, hebben de binnenstad toen bezocht en het kon ons toen al niet bekoren. Maar wie weet zitten we nu wel in een hele leuke wijk die ons van gedachten doet veranderen.
Ons hotel bevindt zich midden in een woonwijk. Arjan heeft de code op zijn telefoon waarmee we binnen kunnen komen en toetst deze in. Binnen staat een vrouw in het Duits te bellen. Wij staan voor het incheck apparaat en de vrouw lijkt een moeilijk gesprek te hebben en een beetje te stressen. Ik vraag haar in het Engels of het lastig is om in te checken. Ze antwoord in het Engels dat ze boven een kamer hebben gekregen maar dat haar man die trappen niet op kan, en er is geen lift. Ze probeert nu een kamer op de begane grond te krijgen. Wij checken ondertussen in en als zij ons hoort praten zegt ze "nou, dat hadden we dus ook wel in het Nederlands kunnen doen!" Haha. Ze kan ons nu in ieder geval in het Nederlands vertellen dat de kamer gelukt is.
We gaan naar boven, wij zijn tenslotte nog jong en fit, en we komen in een kleine kamer waar ze knap genoeg wel alles in hebben kunnen krijgen. Van badkamer tot keukenblokje. Je kan er je reet niet keren, maar het is er. Het bed is klein en smal. Dat wordt een knusse nacht. Omdat de auto beneden dubbel geparkeerd staat wegens geen parkeerplek in de straat, gaan we snel de spullen halen. Als we deze naar boven hebben gesjouwd gaan we weer snel naar beneden om de auto ergens verderop te parkeren. Het is inmiddels al vijf uur geweest en we klappen van de honger, dus we gaan meteen op zoek naar iets gezelligs om onze laatste vakantie-avond door te brengen.
Als we al even aan de wandel zijn ontdekt Arjan dat hij zijn telefoon is vergeten. En laat daar nou de voordeur-code in staan. Oooh knurft! Oke, hoe gaan we dit nu weer oplossen? We gaan eerst maar lopen en bedenken later wel iets.
We lopen door de wijk. Veel straten, weinig gezelligheid. Als we langs een auto lopen zit daar een engerd in met een masker. WTF? Maar als we beter kijken zien we dat het alleen een masker is. Als het donker was geweest, was ik hard weggerend! Op een kerkje en een vrolijke muurschildering na, vinden we er niks aan hier.
En dan gaat er opeens een lampje branden bij de baard. Het schiet hem te binnen dat hij de code op een briefje heeft geschreven en in zijn paspoort heeft gedaan. En goddank bewaar ik die veilig in mijn tas.
Op Google Maps zoeken we naar een restaurant in de buurt. "The boathouse" is open zegt Google, en op een paar honderd meter. We wandelen rustig verder en vinden het. Het lijkt ergens boven te zitten en het ziet er gesloten en niet erg uitnodigend uit. We proberen de deur die wonderwel gewoon opengaat en staan opeens in een sportschool. Huh? Arjan loopt de trap op en boven blijkt alles gesloten. We druipen weer af. Google zegt dat de andere restaurants in de buurt tot 7 uur open zijn of gesloten. Op een Portugees restaurantje na, maar die gaat pas over een half uur open. We overwegen om maar gewoon kebab en een fles wijn te gaan halen en op ons kamertje te gaan zitten.
Op de route terug komen we langs dat Portugese restaurantje. Inmiddels is het nog een kwartier wachten en we besluiten het erop te wagen. Het begint te regenen. Dat kan er ook nog wel bij joh. We gaan aan de overkant onder een afdakje staan wachten tot het tijd is. 7 minuten voor openingstijd gebeurt er nog helemaal niks aan de overkant. Maar dan komen er twee mannen aanlopen die voor de deur blijven staan. Dat is veelbelovend, die hebben misschien wel gereserveerd of hebben ervaring met deze tent. Een paar minuten later komen daar nog twee mannen bij. Oké oké dit is goed nieuws. En dan is het tijd. Maar nog steeds geen teken van leven bij het restaurant. De mannen staan er nog, dus wij wachten ook nog even af. Een paar minuten over tijd komt er een auto aangereden en er stappen een oma en opa uit. Deze oudjes lopen ook naar het restaurant en doen de deur open! Yes! De mannen gaan naar binnen en wij steken over om aan te sluiten bij deze wonderlijke gang van zaken.
We stappen terug in de tijd waar kurk op de muur nog hip was en oma verwelkomt ons met een grote lach. Ik knap er meteen van op en vindt eindelijk wat gezelligs in deze stomme stad. We bestellen een drankje en bestuderen de kaart. We vermoeden dat opa staat te koken.
Ik bestel Portugese aardappeltjes, een krab kroketje en garnalen. Arjan neemt een mix grill. Het kroketje is heerlijk. De garnalen ook, maar de Portugese aardappeltjes blijken gewoon frietjes te zijn. We kunnen erom lachen en het smaakt prima.
We nemen onze reis nog even samen door. Wat hebben we veel gezien en beleefd! We zijn moe maar tevreden. We hebben even alles kunnen loslaten en kunnen opgaan in de hectiek van deze reis. Het is ook weer fijn om naar huis te gaan en je spullen niet elke keer meer heen en weer te hoeven sjouwen.
Als we af willen rekenen slaat het pinapparaat van oma op hol. Het ding doet niets meer en oma weet even niet wat ze ermee aanmoet. Arjan stelt voor om te gaan pinnen en we vragen wederom Google om hulp om te kijken waar hij een pinautomaat kan vinden. Als hij gaat pinnen komt oma mij twee glaasjes brengen. Ik neem een nipje en het spul fikt mijn halve slokdarm af. Maar mijn man is blijkbaar heel Hannover aan het doorkruisen dus neem ik nog maar een nipje. En nog een.
Dan komt opa uit de keuken met een ander pinapparaat en kunnen we alsnog pinnen. Maar ik besluit te wachten op de man. Ondertussen heb ik de spiritus soldaat gemaakt en komt mijn vriendje binnen. Ik wijs hem op het drankje. Hij ruikt en vliegt naar achteren. "Heb jij dit spul opgezopen?" Vraagt hij. Euh, ja. "Ik moest ook zolang wachten." Zeg ik lachend. We betalen alsnog contant en lopen tevreden naar buiten. Dat was dan toch nog een leuke afsluiter.
Op ons kamertje kijken we de opening van het WK en de eerste wedstrijd. En dan kruipen we gezellig tegen elkaar aan in het bedje.
Vanmorgen staan we bijtijds op, maken ons klaar en vertrekken we. 4 uur rijden en we zijn weer thuis.
conclusie Hannover: Wij willen er nog niet dood gevonden.
Voetbalclub: Hannover 96
Lieve medereiziger, dankjewel dat je er weer bij was. Dat maakt zo'n reis extra leuk! ♥️
