Op mijn nieuwe gympies lopen we door de gezellige buurt naar de metro. Onderweg halen we een broodje bij de supermarkt en ik koop voor de zekerheid nog wat pleisters want je weet maar nooit met nieuwe schoenen. We komen langs de Fred Perry winkel, Arjan zijn lievelings. Hij heeft even staan kwijlen maar is keurig doorgelopen. Daar ben ik vaak iets minder goed in...
Omdat het dit keer niet lukte met de app, kopen we de kaartjes bij de automaat en deze keer komen ze er vrolijk uitrollen. Na een paar haltes komen we bij ons hotel van 5 jaar geleden, die tegen de muur is aangebouwd. We lopen langs de muur naar de gezelligheid van Kreuzberg. Hier moet ook ergens mijn kapper zitten, maar waar? Het is geen kleine wijk dus het wordt een hele opgave om haar te vinden.
Het begint te regenen. Hè gatverdamme, dit hadden we niet afgesproken. Bij dezelfde muurschildering maak ik een foto van Arjan. Er is in 5 jaar meer haar op zijn gezicht gegroeid. Het is motterig maar gelukkig regent het niet hard. Dat is maar goed ook, want die regenjas heb ik niet gekocht omdat we steeds prachtig weer hadden. We lopen de wijk in en de leuke winkeltjes en restaurants brengen reuring en gezelligheid. Ondertussen kijken we in elke kapperszaak of het de mijne is. Nope! Waar zat dat ding nou toch?
Eerst maar eens lunchen, dan kunnen we rustig wachten tot de wolken overtrekken want buienradar belooft een zonnetje. We nemen een lekker soepje en ik maak van de gelegenheid gebruik om toch wat drukpunten door de nieuwe stappers met pleisters af te plakken, om blaren te voorkomen. Dat helpt meteen en de rest van de dag heb ik nergens meer last van. We bomen nog even door over het vraagstuk van de dag: waar zit die kapper? Ik heb een rustige zij-straat in mijn hoofd. Arjan een drukke doorgaande weg. Wonderlijk hoe je beiden een andere herinnering kan hebben.
We gaan met frisse energie verder met de zoektocht en duiken ondertussen leuke winkeltjes in. We moeten nog een cadeautje voor de mannen zoeken, voor de meiden hebben we al wat, en we vinden iets leuks. In een hippe platenzaak struinen we door vinyl, heerlijk vinden we dat. Inmiddels schijnt de zon weer, en het is een genot om zo door deze wijk te slenteren. De kapper heb ik inmiddels opgegeven, we hebben nu zoveel straten gescant, dat gaat hem niet meer worden.
In een superleuke winkel koop ik superleuke oorbellen. (Laatste foto) ik hou ze meteen in en mijn eigen oorbellen gaan in een zakje. De uren zijn voorbij gevlogen en we lopen op ons gemakje weer terug naar de metro. In dezelfde straat van de oorbellen staan we opeens voor een kapperszaak waarvan we denken dat het hem zomaar zou kunnen zijn. We vergelijken de foto en krijg nou de pest! Het is hem! En we zien mijn kapper gewoon staan! Whoehoe!
We lopen naar binnen en ik vraag of ze tijd heeft. Ik vertel dat we hier 5 jaar geleden ook waren en potverdorie, ze weet het nog! Ik zeg dat ik zo blij was met haar knipkunsten dat we dus de hele dag hebben gezocht naar haar. Ze voelt zich gevleid en als ze met de vorige klant klaar is mag ik gaan zitten. Ik moet de foto's van toen laten zien en vertellen wat ik wil. Met drie gebaren, want zij spreekt geen Engels en ik geen Duits, begrijpt ze precies wat ik bedoel. De schaar moet er ff goed in want de afgelopen tijd zijn mijn krullen er helemaal uitgeknipt. Het piekt en hangt en ik kan er niks mee. Zo gezegd zo gedaan, ze gaat weer rigoureus aan het werk. Ze is nog even grappig en trekt bekken naar mij in spiegel als de andere klant aan Arjan vraag of hij een woning heeft voor haar kind die in Holland studeert. Arjan probeert uit te leggen dat niemand in Holland een huis kan vinden maar ze blijft aandringen en schrijft haar telefoonnummer op voor het geval hij een woning in de aanbieding heeft. Nou meid, in dat geval gaan we onze eigen meiden bellen ipv jou.
Er wordt drinken voor ons gehaald in een nabijgelegen tentje en we hebben het helemaal gezellig. Mijn haar is inmiddels kort. Maar de krul heeft zij weer teruggevonden. Nu kan het weer lekker gezond verder groeien. Zij zegt dat zij het krullend lang kan laten groeien bij mij. Het is de manier van knippen. Ja, daarom ben ik ook bij jou teruggekomen! "Kan je niet af en toe naar Nederland komen?" Vraag ik haar. Nee, ik moet maar regelmatig even terugkomen naar Berlijn, is het antwoord. Ik krijg bij het afrekenen een stempelkaart met het adres en haar naam zodat ik haar volgende keer makkelijker terug kan vinden. En twee stempels, ook nog een voor 5 jaar geleden. We nemen warm afscheid.
(Eerste foto in de kapperstoel is van 5 jaar geleden)
Helemaal happy nemen we de metro en schuiven in de buurt aan bij een tapas terras. De tapas vinden wij overigens niet echt lekker. Maar je kan niet alles hebben. We nemen nog wel een drankje op de rooftop. Gisteren had ik de foto's toegevoegd maar vergat ik erover te vertellen. Toen gingen we ook al voor dat beloofde feestje naar boven maar bleek alles gesloten. Nu wagen we een nieuwe poging. Het zonnetje schijnt, dus het lijkt ons heerlijk om zo de avond en daarmee Berlijn af te sluiten. Als we op het dak komen is alles verlaten. Hè gatver, weer gesloten. We druipen af naar beneden en drinken in de bar nog wat. Als we naar de kamer gaan, zwaaien we nog even naar de mensen aan de overkant die we steeds zien als we de gang in lopen. Het is een bijzonder stel...
Als ik in bed lig, denk ik opeens aan mijn oorbellen. Heb ik dat zakje met mijn eigen oorbellen wel in mijn tas gedaan? Deze zilveren lievelingsbellen heb ik van Isa gekregen. Ik spring eruit en ga ze zoeken. Nergens te vinden. Arjan beloofd me dat we morgen terug gaan naar het winkeltje om te kijken of ze daar nog liggen. Ik hoop het zo.
Wordt weer vervolgd...
Conclusie Berlijn: Creatief, Rauw, Eigenzinnig, Fijn, Verrassend en met verborgen parels.
Voetbalclubs:
1. FC Union Berlin
Hertha BSC
BFC Dynamo
