Om 7 uur zaten we opeens rechtop in bed. Een hard boor geluid en een dreunende toon kwam onze slaapkamer binnen. WTF gebeurd er? Beneden blijken de mannen van de bouw met hun werkdag te zijn begonnen. Allemachtig!
Van slapen is geen sprake meer, dat begrijp je. Dan maar een kopje thee. Als ik ga douchen loop Arjan naar beneden om verse broodjes bij de bakker te gaan halen. Deze smeer ik voor onderweg. We pakken op ons gemakje in en merken dat we al een hele inpak routine hebben ontwikkeld. Jij doet dit, ik doe dat etc. Je hoeft er niet eens meer over te communiceren. 'T is net alsof we al héél lang getrouwd zijn.
We stoppen parkeerkaart en sleutels in bijbehorende kluizen en vertrekken richting Berlijn. We zullen weer te vroeg aankomen. Dit keer hebben we weer een hotel en we kunnen vragen of we misschien de auto vast mogen parkeren. We gaan het zien.
Het regent vandaag. Ik vind het wel vriendelijk van de weergoden dat ze ons regelmatig een "coolingdown" schenken. We hebben steeds geluk gehad omdat we bij aankomst vaak de zon weer kregen.
Als we langs ons hotel van 5 jaar geleden rijden denken we dat we er zijn omdat we ons herinneren dat hotel Amano een paar meter daarnaast zat. En inderdaad, we zien het hotel. Maar de navigatie zegt dat we er nog niet zijn. Huh? Er wordt ook een andere straat aangegeven in mijn reis-schema. We rijden dus maar door en wachten vol spanning af waar de navigatie ons gaat brengen. We rijden steeds dieper de binnenstad in en komen midden in "die mitte" aan bij nog een hotel Amano. Schiet mij maar lek! Maar het is wel een toffe locatie! We zijn weer te vroeg maar mogen wel de garage al in. Dat is fijn. Het weer is weer helemaal opgeknapt, zoals afgesproken, en we wandelen door deze gezellige wijk en strijken neer in een enig klein "Frans" tentje, gerund door hippe meiden. Brigitte Bardot versierd de muren en we lunchen met een heerlijk vers sapje erbij.
Het is nu tijd om in te checken. Het hotel is gezellig en op de comfortabele banken zitten mensen lekker chill hun ding te doen. De één met een laptop, de ander zit te kletsen of te lezen. Het is één grote huiskamer. Als we onze kamer betreden zijn we lichtelijk verrast want de badkamer bevindt zich in de kamer. Met andere woorden; als één van ons staat te poedelen kan de ander daarvan meegenieten. Raarrrrr
Nadat we de spullen uit de garage hebben opgehaald gaan we de stad weer in. Vanmiddag gaan we deze wijk maar eens ontdekken. Er is een kerkhof vlak naast ons hotel. En aan de overkant zit potverdorie gewoon mijn favoriete tassenwinkel! Ik heb daar online al verschillende tassen besteld omdat deze niet in Nederland zit. Dit is gevaarlijk. Zeer gevaarlijk. Ik moet daar even naar binnen. Ik zie mijn rol-tas die ik voor mijn werk gebruik. En ik zie een hele mooie handtas... Arjan krijgt een rolberoerte van mijn tassen fetisj maar hij mag niets zeggen met zijn 48 jasjes. Ik bewonder maar beslis nog niets.
We lopen verder en net als 5 jaar geleden word ik weer gegrepen door Berlijn. De stad is niet perse mooi maar bezit verborgen parels. Als je net langs een vervallen en rauw plekje bent gelopen staat daar ineens weer iets prachtigs. En de geschiedenis; Berlijn koestert deze. Heeft er respect voor. Midden in de stad vindt je opeens een plek die je stil doet staan. Een plek, waar nog duizenden Joodse oorlogsslachtoffers begraven liggen.
We vervolgen onze weg en lopen zomaar tegen mijn gympies aan! Morgen loop ik op wolkjes!
Street-art vindt je hier in alle hoeken en gaten. Soms loop je er straal voorbij maar als je goed kijkt zie je zoveel. Mooi of niet mooi, dat maakt niet uit. De creativiteit spat er af. En tussen een rauw stukje straat staat er dan opeens een paaltje waar een roos tegenaan groeit. Dat vind ik een schoonheid waar mijn hart blij van wordt.
We pakken een terras en lopen daarna weer richting hotel. Nog even de tassenwinkel in om te kijken hoe het zit met de vakjes, had ik nog niet gecheckt. Ik zeg tegen het meisje in de winkel dat ik alleen even kijk en dan nog verder ga nadenken. Ze moet er om lachen.
Nu op zoek naar iets te eten. We zwalken wat rond, vinden van alles maar net niet wat wij willen. Ik vraag me opeens af of die tas ook schouderband/riem (hoe noem je zoiets?) heeft. Ik besluit, dat als hij die heeft, ik hem neem. En dus loop ik voor de derde keer die winkel in. Het meisje lacht nu hardop. En ja hoor, hij heeft een schouderband. Nu moet ik wel, niets meer aan te doen! "Ik werk er tenslotte hard voor" zeg ik tegen mijzelf om mijn aankopen goed te praten.
Op een terras voor een restaurant zit een enkele man. Ik vraag hem of wij binnen een tafel mogen uitzoeken. Hij kijkt me glazig aan waarop Arjan zegt, "Maris, dat is een klant." Oh!"Sorry meneer" zeg ik lachend en ik zie nu ook het bord op de tafel...
Na het eten gaan we terug naar het hotel en maken we plannen voor morgen. We willen op zoek naar de kapper waar ik 5 jaar geleden ook ben geweest, zij had mijn haar toen zo lekker geknipt. Dat is in Kreuzberg. Zou ze er nog zitten?
Wordt vervolgd!
